10 ლარი, ერთი წყვილი კედი და დაუმარცხებელი სტუდენტობა

 

წარსული ხშირად ჰგავს ძველ, გაცვეთილ ფოტოსურათს, სადაც ბედნიერი ბავშვობის ნათელი ფერები მოულოდნელად 90-იანების სქელმა, ნაცრისფერმა ნისლმა დაფარა. ეს იყო დრო, როცა ქუჩებში შიში დააბიჯებდა, „მხედრიონის“ აჩრდილები სიმშვიდეს გვიფრთხობდნენ, ხოლო პურის რიგები და გაყინული თითები ყოველდღიურობის ნაწილად იქცა. იქ, იმ ცივ და ბნელ დღეებში, ბავშვობა სადღაც შუაგზაზე დაიკარგა - სათამაშოები მძიმე შრომამ ჩაანაცვლა და პატარა მხრებმა ნაადრევად იგრძნეს ცხოვრების სიმძიმე.

ამ ქარტეხილში დედა იდგა, როგორც უძლეველი ციხესიმაგრე. ის ორ ფრონტზე იბრძოდა: ერთი ხელით მამის შერყეულ ჯანმრთელობას უფრთხილდებოდა, მეორეთი კი ჩვენს მომავალს კბილებით ეჭიდებოდა. მისი დაღლილი თვალები იყო ის ერთადერთი შუქურა, რომელიც გვიჩვენებდა, რომ დანებება არ შეიძლებოდა.

მერე მოვიდა სტუდენტობა - პერიოდი, რომელიც ერთი შავი, დროთა განმავლობაში გახუნებული მაისურითა და იმ „მარადიული“ კედებით გამოიხატებოდა, ზამთარ-ზაფხულს რომ ერთგულად მიძლებდა. ქურთუკის გარეშე გატარებული ყინვიანი დღეები და კვირის ათლარიანი ბიუჯეტი თითქოს გადაულახავ ბარიერად ჩანდა, თუმცა, პარადოქსია, მაგრამ სწორედ მაშინ ვიყავით ყველაზე თავისუფლები და ბედნიერები. სიღარიბე ვერ ახშობდა იმ ჟინს, რომელსაც ცოდნის წყურვილი და უკეთესი ხვალინდელი დღის რწმენა ერქვა.

დღეს, როცა იმ გვირაბს უკან ვიტოვებ, ვხვდები: ყოველი გაცვეთილი ფეხსაცმელი და ყოველი უძილო ღამე იყო საფეხური იმ სიმაღლისკენ, სადაც ახლა ვდგავარ. სამუშაომ, რომელიც მალევე გამოჩნდა, მხოლოდ ფინანსური სიმშვიდე კი არა, იმის დასტურიც მომიტანა, რომ ჯიუტი წინსვლა ყოველთვის ფასდება.

გვირაბის ბოლოს სინათლე მხოლოდ იმიტომ კი არ გამოჩნდა, რომ გზა დასრულდა, არამედ იმიტომ, რომ მე თვითონ არ ჩავაქრე იმედის ალი შიგნით, ჩემს სულში. ცხოვრებამ მასწავლა მთავარი: რაც არ უნდა მძიმე იყოს ტვირთი, იმედი ყოველთვის არსებობს და სანამ წინ გადასადგმელი ერთი ნაბიჯის ძალა მაინც შეგვწევს, მანამდე დამარცხება შეუძლებელია.