უცნობი ქალი

 

ქალს, რომელსაც გზაზე ვხვდები ყოველ დილით,

ვატყობ მკერდი თანდათან, რომ ევსება,

ვაკვირდები როგორ ურცხვად იმზირება

თითქოს უნდა მეტი ვნებით შევსება.

 

თმას ისწორებს, გულიანად იღიმება,

ღილს შეიხსნის საკინძესთან კიდევ ერთს,

გვერდს ჩამივლის კაბის ბოლო შემეხება

მაგრძნობინებს ნუ შესცოდავ კიდევ ღმერთს.

 

მეც ამაყად გადავხედავ, თვალს შევავლებ,

საკინძედან ამოხეთქილ მკერდის ღარს,

გონებაში გავიფიქრებ, მადლი უფალს,

ნეკნისაგან რომ შეუქმნა ქალი კაცს.